In navolging van een bureauonderzoek uitgevoerd naar aanleiding van geplande
rioleringswerken en heraanleg van de wegenis ter hoogte van de Vlamingstraat, SintJorisstraat en Vlamingdam te Brugge, heeft BAAC Vlaanderen een archeologische opgraving
uitgevoerd.
Ter hoogte van de Vlamingstraat werden wellicht de loopvlakken en opgebrachte lagen van
de oude ondergrond van een weg aangetroffen. Hieronder werden vermoedelijk
grachtvullingen aangetroffen die een (oudere) perceelsgrens vormde waarvan de huidige
Vlamingstraat het verloop volgt. Er werd geen daterend materiaal aangetroffen in de lagen.
Net ten zuiden van de Vlamingbrug werd muurwerk aangetroffen die vermoedelijk deel
uitmaakte van het zuidelijke bruggenhoofd of landhoofd van de Vlamingbrug. Op basis van
de afmetingen van de bakstenen wordt deze structuur in het eerste kwart van de 14de eeuw
geplaatst. Er werd verder geen goed dateerbaar materiaal aangetroffen. Deze datering blijft
bijgevolg onzeker. Op basis van historische bronnen is de stenen fase van de Vlamingbrug die
vandaag de dag zichtbaar is te dateren in 1331.
Ter hoogte van de huidige normaalschool werden de restanten opgegraven van het Oudhof.
Het Oudhof was \u00e9\u00e9n van de locaties waar de schuttersgilde van Sint-Joris zich bevond. Er
werden delen van de gevel en indeling aangetroffen die dateren uit de late middeleeuwen tot
de 18de eeuw. Mogelijk werden tijdens de opgraving delen van een overdekt schietdoel en de
sacristie aangetroffen die deel uitmaakten van het Oudhof. Deze interpretatie kwam tot stand
op basis van een grondplan opgesteld door Omer Minnebo (archivaris van de Sint-Jorisgilde)
Op basis van historische documenten is gekend dat het Oudhof voor het eerst vermeld werd
in 1321. De exacte bouwdatum van het pand is onduidelijk. Het Oudhof werd pas in 1879
gesloopt. In deze periode kunnen heel wat verbouwingen plaatsgevonden hebben. Recente
verstoringen door kabels en leidingen en de beperkte grootte van het plangebied zorgen
ervoor dat de verschillende fasen van het gebouw moeilijk te onderscheiden waren.
Ter hoogte van de noordelijke boombunker werd een diepere werkput aangelegd. Hier werden
de resten van een tonput aangetroffen die dateert tussen de 13de en 14de eeuw. De waterput
was opgebouwd uit twee in elkaar gezette houten tonnen. Op \u00e9\u00e9n van de hergebruikte tonnen
werden verschillende inkrassingen en brandmerken aangetroffen die wijzen op een
wijnroeiersmerk. Deze merktekens werden aangebracht door de wijnroeier van de stad. Door
het aanbrengen van de merktekens werd aangeduid wat het gemeten volume van de ton was
bij het binnenkomen van de stad. Verder brachten ook de makers van de ton hun merkteken
aan. Hierdoor ontstond een verzameling van inkrassingen en brandmerken op de ton die
uiteindelijk hergebruikt aangetroffen werd als waterput. De opvulling van de waterput lijkt te
dateren tussen het einde van de 13de en de 17de eeuw. Op basis van het grondplan van Minnebo
zou de waterput zich ter hoogte van de ontvangstzaal bevonden hebben.
Er werd heel wat bewerkt dierlijk bot aangetroffen in de opvulling van de tonput. Het is niet
uit te sluiten dat het gaat om afval dat afkomstig is van het productieproces van kruisbogen.
Momenteel is er echter geen sluitend bewijs hiervoor. Er werden geen parallellen gevonden
tussen het aangetroffen vondstmateriaal en afval van kruisboogmakers uit gekende
opgravingen. Het dierlijk botmateriaal bestond voor het merendeel uit gewei. Gewei kende
meerdere toepassingen in deze periode waardoor het in principe om een afvalcontext kan
gaan van eerder welke ambacht waarbij gewei gebruikt werd. Verder onderzoek op het dierlijk
botmateriaal uit de Vlamingstraat kan hier mogelijk meer duidelijkheid in brengen.
Verder werd hier ook een 14de-eeuwse afvalkuil aangetroffen. Er werden leerresten
aangetroffen afkomstig van minstens 5 schoenen. E\u00e9n van de schoenen is een nog niet gekend
type schoen uit de 14de eeuw. Hiervan werd een reconstructie gemaakt. Op basis van de
plannen lijkt de afvalkuil zich buiten het Oudhof en eerder in de ommuurde tuin ten zuiden te
bevinden (zoals te zien op de kaart van Marcus Gerards).
In de Vlamingdam werd een gracht aangetroffen. De gracht werd aangelegd op een, door de
mens aangelegde, gelaagde bodem. De gracht kon op basis van het aardewerk gedateerd
worden in de volle- tot late middeleeuwen. De gracht leek het verloop van de straat te volgen.
Ten slotte werd in de Sint-Jorisstraat een zeer compacte laag met grote natuurstenen
aangetroffen. Door de compactheid van de laag en de aanwezigheid van de grote hoeveelheid
veldstenen doet vermoeden dat het om een oud wegdek gaat. Een 14C-datering op het dierlijk
bot uit dezelfde laag, gaf een datering tussen het einde van de 10de en het begin van de 11de
eeuw. Het aardewerk uit deze laag bevestigd deze datering.