Tijdens de opgraving werden in totaal 25 spoornummers uitgedeeld aan (paal)kuilen en een
greppel. Hiervan bleken er 21 antropogeen van aard. Daarnaast werden er ook verschillende verstoringen ingemeten. Er\u00a0werd geen vondstmateriaal aangetroffen. De opgraving leverde sporen op die vermoedelijk in twee\u00a0ruime tijdsperiodes in te delen zijn. Op basis van het uitzicht van de sporen kunnen de oudste\u00a0sporen in de metaaltijden geplaatst worden. Dit ensemble bestaat uitsluitend uit paalkuilen. De\u00a0sporen lopen door tot minstens de periode late middeleeuwen \u2013 nieuwe tijd. Tijdens het
vooronderzoek werden er namelijk negen scherven roodbakkend aardewerk met loodglazuur
aangetroffen. Een deel van de sporen kon omwille van het gebrek aan vondstmateriaal niet
gecategoriseerd worden en werd daarom als onbepaald bestempeld.
De meerderheid van de relevante sporen bevond zich ge\u00efsoleerd in de ruimte. Er was echter \u00e9\u00e9n
uitzondering centraal in werkput 2, waar er drie sporen in een driehoekig verband aangetroffen
werden. In dit geval gaat het mogelijks om een driepostenspieker. Het blijft echter onzeker,
aangezien twee van de drie sporen niet met zekerheid als paalkuilen ge\u00efdentificeerd konden
worden. Verder werden er geen structuren of complexe spoorcombinaties ge\u00efdentificeerd binnen
het plangebied.
Omdat de nabije omgeving reeds bebouwd is en er vermoedelijk een aanzienlijk aandeel van het
bodemarchief verstoord is geweest, gaf het terrein langs de Geelgorsstraat een waardevolle kans
om deze kennis verder aan te vullen. De ongunstige bodemkundige situatie en de slechte bewaring
van het bodemarchief hebben er echter voor gezorgd dat de kenniswinst voor dit terrein beperkt
was. Desalniettemin betekent dit onderzoek een belangrijke aanvulling voor het inzicht in het
archeologische landschap van de omgeving.\u00a0