De sporen die op basis van het vondstmateriaal het vroegst dateerbaar zijn, worden in de 16e of 17e gedateerd. Hiervan betreft de nauwkeurigst gedateerde vondst een mijt die tussen 1537 en 1539 geslagen werd. De meeste andere van deze dateringen bewusten op aardewerkvondsten. Daarnaast is er een enkele 14C-datering, die in de 15e eeuw wordt gedateerd, al kan er sprake zijn van het oud hout-effect, waardoor deze datering als een terminus post quem moet beschouwd worden. De datering ligt in lijn met het aardewerk uit hetzelfde spoor dat in de 16e of 17e eeuw wordt gedateerd. Sporen die met zekerheid dateren van voor de herstellingswerken in 1534, werden met andere woorden niet aangetroffen. Hoewel de beperkte hoeveelheid aan vondstmateriaal tot voorzichtigheid noopt, kan dit een weerspiegeling zijn van een constructiedatum van de kelders die gelijk loopt met de bouwfasen uit de 16e eeuw. Dit correspondeert met de afwezigheid van historische bronnen voor een kelder tijdens de eerste bouwfase.
\n
In de moederbodem van werkput 1 kon een grote sporendensiteit worden vastgesteld. Het betreft verscheidene kuilen en paalkuilen, waarvan verscheidene paalkuilen een aanzienlijke diepte hebben en bijgevolg vermoed kan worden dat deze een stevige constructie ondersteunden. De precieze functie is echter onduidelijk. Mogelijk gaat het om houten palen die een keldergewelf ondersteunden, of paalkuilen die afkomstig zijn van een tijdelijke stelling.
Er is een duidelijk discrepantie tussen sporen wanneer werkput 1 met werkput 2 vergeleken wordt. Er werden slechts twee sporen aangetroffen in de moederbodem van werkput 2. Het gaat om een kuil zonder vondstmateriaal, die zich deels onder de keldermuur bevindt en een tweede kuil die vol met glasscherven zat. Op basis van de typologie van het glas geldt de late 17e eeuw als terminus post quem voor de kuil. Historische bronnen melden de aanwezigheid van een wijnkelder in 1634-1635, al is het niet zeker hoe lang dit gebruik doorloopt. Het verschil in sporendensiteit kan een indicatie zijn dat de kelder van werkput 1 eerder in gebruik was dan de kelder van werkput 2. Hierbij is het denkbaar dat de tweede kelder tegelijk met de vloer werd aangelegd in de 18e eeuw en dat glasscherven afkomstig van de wijnkelder die zich in werkput 1 bevond, voor het plaatsen van de vloer in een kuil ter hoogte van de nieuw uitgegraven kelder, werden gedumpt. In dit licht is het relevant op te merken dat, hoewel de beide vloeren verder identiek zijn, er een hoogteverschil werd opgemerkt. De vloer in visgraatmotief in werkput 1 bevindt zich op een hoogte tussen 14,45 en 14.51m TAW, terwijl die in werkput 2 iets hoger ligt, namelijk tussen 14,98 en 15,01m TAW. Er dient evenwel opgemerkt te worden dat er in het opstaand muurwerk geen duidelijke indicaties werden aangetroffen voor een aanleg in meerdere fasen.
Het onderscheid tussen het eerste en tweede niveau in de kelders wordt grotendeels bepaald door de deels uitgebroken bakstenen vloer en het bijhorende zandbed uit grof zand waarin deze geplaatst is. Het gaat om een vloer uit bakstenen die in visgraatmotief zijn geplaatst. Hoewel de vloer op verschillende plaatsen opengebroken is, strekte deze zich vermoedelijk uit over het volledige oppervlak van beide kelders. Boven de vloer werd er slechts een enkele vondsten gedaan. Op basis hiervan wordt de aanleg van de vloer in de 18e eeuw gedateerd. Er werden geen historische bronnen teruggevonden die wijzen op een constructiefase in deze periode.
\n
Nadien werd er een nieuwe vloer in werkput 1 gelegd. Hoewel er geen dateerbaar vondstmateriaal werd aangetroffen dat deze fase kan dateren, wijst het gebruikte baksteenformaat in de richting van een datering in de late 19e of 20e eeuw. Dit correspondeert met de historische gegevens die gewag maken van verschillende bouw- en restauratiefases in deze periode. Een preciezere datering kan niet worden opgesteld. Op bepaalde plaatsen gaat het om een bakstenen vloer, terwijl er sommige plaatsen gebruik werd gemaakt van tegels. Het is niet duidelijk of het gaat om een fasering, of dat de vloer gemaakt werd met verschillende (herbruik) materialen.
Op deze vloer werd een zwarte aanslag vastgesteld, die gerelateerd wordt aan de opslag van, en bijgevolg mogelijk in verbrand kan worden met de aanwezigheid van de verwarmingsinstallatie die in 1900 werd geplaats en in 1921 werd vervangen. Voor de aanleg van de verwarmingsinstallatie werd de bakstenen vloer deels opengebroken.