In totaal werden twintig sporen aangeduid waarvan er tien tijdens de late middeleeuwen en vijf tijdens de Nieuwe/Nieuwste Tijd konden worden gedateerd.
\n
De laatmiddeleeuwse sporen worden vertegenwoordigd door vier verschillende types extractiekuilen waarvan twee types in de 13de eeuw en twee types in de 14de eeuw konden worden gedateerd. Een beschrijving van de vier types is gegeven in hoofdstuk 6.1.
De chronologie van de aangetroffen laatmiddeleeuwse kuilen stelt ons in staat om twee fasen van extractie, en hieraan gelinkt, twee bouwfasen te hypothetiseren. Een zevental kuilen kan in de 13e-eeuw geplaatst worden. Hun beperkte omvang wijst erop dat de extractie gericht was op kleine ingrepen zoals herstellingen wat op zijn beurt insinueert dat er op dat moment al bewoning aanwezig was in de buurt. Uitzondering is kuil S2 die groter van omvang was en bijgevolg aan intensievere bouwwerken kan worden gelinkt. De kuilen zijn iets jonger dan de oudste vermelding van de Sint-Jansparochie in 1200.44 Drie kuilen konden in de 14de eeuw worden geplaatst en vertegenwoordigen een tweede extractiefase die net als de eerste, relatief kleinschalig moet zijn geweest. De kuilen dateren waarschijnlijk uit de bloeiperiode van de buitenparochies waarin deze werden opgenomen in de Uiterste Veste in het begin van de 14de eeuw. De belegering van Ieper in 1383 en de daaropvolgende opgave van de Uiterste veste en buitenparochies kan mogelijk als historische ante quem dienen voor de kuilen. Duidelijke archeologische indicatoren van deze gebeurtenissen zoals brandlagen en ophogingspakketten ontbreken.
\n
Opmerkelijk is dat er geen sporen van activiteiten zijn na de 14de eeuw tot de aanleg van een reeks muren. De muren en uitbraaksporen zijn waarschijnlijk resten van een loods die tot voor kort op het terrein aanwezig was en zeker voor 1970 werd gebouwd.